VLUCHT



Er ging zonet een reiger op
de vlucht voor mij, hij schudde
mij nog zwijgend af, en hees zich licht
verwijtend uit het blauwig weiland

op. Hij wenkte niet, maar sloeg
zijn vleugels in de wind vanwaar
hij mij niet verder zou herkennen.
Ik week niet af, verdwaalde toch

maar even in het pijnloos kloppen
van zijn vleugels en het lauwe
bloed onder mijn huid. Het gaf

niet dat ik hem nog lang
niet volgen kon, want ik verloor
hem zomaar uit het oog en wist: hij won.

© erven Erik Heyman